Toen Fabian en ik elkaar begin 2012 leerden kennen, wisten we al vrij snel dat we samen een kindje zouden willen. Fabian wist dat ik die wens al heel lang had, maar ook dat ik altijd al het gevoel had dat dat niet (zomaar) voor mij zou zijn weg gelegd. Daarom besloten we in november van datzelfde jaar te stoppen met de pil. Zou het snel gebeuren dan was dat heel mooi en zou het wat langer duren was dat voor toen nog geen probleem. We genoten van elkaar en van het leven. Maar hoe ontzettend we ook ons best deden, een zwangerschap bleef uit.

Na ongeveer een jaar gingen we naar het ziekenhuis. Daar de hele malle molen in. Na alle onderzoeken kregen we te horen dat er niets gevonden was en werden we weer naar huis gestuurd met de boodschap: Ga het nog maar een half jaartje proberen en als het dan nog niet gelukt is, zien we jullie terug.

Je raadt het al, na een half jaar nog steeds geen positieve test in handen

We maakten een afspraak. We zouden gaan starten met IUI. Vol goede moed ondergingen we 6 van deze behandelingen, maar nog steeds geen positief resultaat. Het advies van de arts was over te stappen op IVF. Hier hoefden we niet over na te denken, want onze wens was immers nog net zo groot als toen we in november 2012 stopten met de pil. Dus ook weer vol goede moed startten we met deze behandeling.

Na een volledige poging en een poging die omgezet werd naar een nood IUI, kregen we van de arts te horen dat ze het somber voor ons in zag. Ze adviseerde ons om na te gaan denken over andere opties.

Dit was een grote schok voor ons, natuurlijk niet wat we wilden horen

Adoptie was voor ons wel een optie maar we wilden eerst graag een kindje van onszelf. Met Faab zijn neus en mijn eigenwijze karakter. We waren boos en vooral heel erg teleurgesteld maar zomaar opgeven wilden we het nog niet. Maar we konden voor ons gevoel ook niet verder gaan met een arts die er geen vertrouwen meer in had.

De boosheid werd al gauw omgezet in de voor mij welbekende survivalmodus. Ik ben toen op onderzoek uitgegaan en al snel kwam het plan om in Antwerpen verder te gaan. Dus gelijk de volgende dag daar een afspraak gemaakt en konden daar gelukkig snel terecht.

Ook daar moesten we de hele onderzoeksmolen in en daar vonden ze een mogelijke oorzaak voor het probleem. De hormoonwaardes in mijn bloed waren lager dan die van andere vrouwen van mijn leeftijd. Dit zou kunnen duiden op vroegtijdige overgang. Ook vonden ze het slijmvlies in mijn baarmoeder aan de dunne kant waardoor het innestelen lastiger zou kunnen zijn.

Ze gaven natuurlijk geen garanties maar het zou volgens de artsen in Antwerpen niet onmogelijk zijn

Dit gaf ons weer nieuwe hoop en weer vol goede moed begonnen we aan ons IVF-traject in Antwerpen. Dit was een stuk intensiever dan in Nederland. Ik kreeg een ware cocktail aan medicatie en moest om de dag al ‘s ochtends erg vroeg (6.00u) de auto in om in Antwerpen bloed te prikken en een echo te laten doen. Vervolgens werd er een punctie gedaan er werden 5 eicellen geprikt. Dit leverde 2 embryo’s op waarvan er helaas maar 1 goed genoeg was om teruggeplaatst te worden. Helaas leverde deze terugplaatsing weer geen positieve test op. De moed zonk behoorlijk in mijn schoenen maar we hadden nog 1 poging! We zouden een cyclus wachten en dan de laatste poging starten.

In deze “wachtperiode” ging het niet zo heel goed met me. Ik kreeg paniekaanvallen en kon eigenlijk alleen nog maar huilen.

Deze zoveelste teleurstelling en het altijd maar lachend en vol goede moed doorgaan had me opgebroken

Ik kon niets meer dan alleen maar huilen. Ik meldde me ziek en maakte maar weer een afspraak met de coach die mij eerder al heel goed had begeleidt tijdens de vruchtbaarheidsbehandelingen. We constateerden samen dat ik een burn out had. Wat was dit moeilijk om toe te geven, want voor mij gevoel liet mijn lijf me voor de zoveelste keer weer eens in de steek. Maar ik kon niet anders dan er deze keer aan over te geven want lachend maar doorgaan kon echt niet meer. Ik moest door dit diepe dal heen.

Door rust te nemen, hard aan mezelf te werken en door de liefde en het geduld van Faab en een hoop andere lieve mensen om me heen ging het gelukkig weer beter.

Ook kwam er in die tijd voor mij ruimte om na te denken over adoptie, want ik besefte me steeds meer dat ik nooit zou gaan ervaren hoe het zou voelen om zwanger te zijn. Ik bracht mijn gedachte hierover met Fabian ter sprake en hij zag ook steeds meer in dat dat misschien wel onze enig optie zou zijn. Ik verdiepte me in het adoptieproces en we spraken samen af dat we ons in ieder geval zouden gaan inschrijven en dat we dan stap voor stap zouden bepalen of we het goed zou voelen en of we door zouden gaan. Dit was rond september 2017.

Ik pakte het leven weer op en er kwam ook weer ruimte om na te denken over onze kinderwens

Zouden we verder gaan in Antwerpen of toch een ziekenhuis in de buurt te zoeken? Het werd dat laatste en we maakten een afspraak bij het VUmc. Hier konden we in januari terecht.

Ondertussen kwam er een brief van de Adoptie Voorziening met de inschrijfbevestiging en de uitnodiging voor de eerste verplichte informatiebijeenkomst op 5 december 2017.

In het VUmc deden ze weer nieuwe onderzoeken en wat ze in Antwerpen vermoedden, werd door het VUmc bevestigd. Ik zou vroegtijdig de overgang in gaan maar wanneer dat precies zou zijn, konden ze niet voorspellen. Dus de tijd begon langzaamaan te dringen. De recepten voor de hormonen en andere medicatie werden voorgeschreven en we konden aan onze laatste IVF-poging starten zodra ik weer ongesteld zou zijn geworden. Maar niet voordat we eerste lekker op vakantie zouden zijn geweest. Dat hadden we immers wel verdiend.

In april tijdens deze welverdiende vakantie ging het helemaal mis met mijn cyclus

Hij werd weer korter (van 24 dagen ging ik naar 21 dagen) en het vloeien duurde geen 4 dagen maar 12 dagen. Voor mijn gevoel was er iets mis, dus maar weer terug naar het VUmc. Daar kreeg ik het te horen dat ze bang waren dat het baarmoederhalskanker zou kunnen zijn dus ik werd gelijk ingepland voor allerlei onderzoeken. Na twee zenuwslopende weken, kwam er niets uit de onderzoeken en werd ik naar huis gestuurd met de boodschap: Het is wat het is.

Ondertussen gingen er maanden voorbij en in juli kregen we een brief van de Adoptie Voorziening met hierin de uitnodiging voor de volgende 5 verplichte bijeenkomsten en de acceptgiro. Als we de acceptgiro zouden betalen, zouden we ons definitief opgeven voor de bijeenkomsten. Faab en ik hoefden hier niet lang over na te denken en ik maakte het geld over.

De hormonen liggen nog steeds in de koelkast maar deze zullen niet snel gebruikt gaan worden, want we kunnen wel zeggen dat we eruit zijn. Onze derde en laatste IVF-poging laten we voor wat het is. We gaan ons volledig richten op adoptie en dat geeft ons een heel fijn gevoel en goede hoop dat het goed gaat komen.

Ergens wacht er een kindje op ons

Een kindje wat hopelijk bij ons alle liefde zal gaan krijgen om uit te kunnen groeien tot een heel mooi en gelukkig mens.

Het wordt een spannend avontuur, maar we hebben er zin. Velen van jullie hebben de afgelopen jaren met ons meegeleefd en zijn een ontzettende steun voor ons geweest en daarom willen dit ook graag met jullie delen! Maar we posten natuurlijk ook voor diegene die nadenken over adoptie en of zich meer willen verdiepen.

En hebben jullie vragen of willen jullie iets met ons delen, laat dan een reactie achter of mail naar fabianenanne@hotmail.com!!!

Categorieën: Geen categorie

1 reactie

Adibda · 20 maart 2019 op 12:03

Jeetje wat dapper en wat een doorzettingsvermogen. Ik ken Fabian van de basisschool. Ik ben zelf nu 28 weken zwanger van de 1e en had wel het geluk dat het in 1 x lukte daarom koester ik het ook en ben er zuinig op. Ik hoop snel dat jullie een adoptiekindje in jullie armen kunnen sluiten en alle liefde kunnen geven en een gezinnetje kunnen gaan vormen.

Veel liefs Adinda

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *